errealitatea zirriborratuz

Batzuetan zure eskua estutzen saiatzen naiz,

ez dut, ordea, airea besterik sentituko nire behatz artetik korrika bizian ihesi doana.

Batzuetan, zure begiradaren bila ibiltzen naiz,

ez dut, ordea, ezereza besterik topatuko, urruntasunaren hurbiltasunetik keinu egingo didana.

Batzuetan, zure lurrina potetxo batean giltzaperatzen ahaleginduko naiz,

ez dut, ordea, inoiz eskuratuko potea berriro irekiko duen giltza.

Batzuetan,  ez zaudela ere pentsatu izan dut, ez behintzat nire eskuak estutzeko, nire begirada sostengatzeko edota nire hitzak zureekin apaintzeko.

  Milaka ezpatek zehartzatzen naute,

  ez dut minik sentitzen ordea,

  hilda ote nago dagoeneko?

Kaleko farolek haien diridirarekin agurtzen dute,

bere hutsaltasuna itzalez inguratuz.

Ilargia ispiluari begira omen dago eta bere begietan milaka argi islatzen ditu,

milaka farola.

Malko bakartiak ez dira inoiz beste malko bakartiekin elkartzen.

Ez dituzte lagunak atsegin, haien negar isilaren independentzia dute gustuko.

Orduan, malko batek bere buruaz beste egitea erabakitzen du. Plast. Iristen da lurrera, -9,8k metro zati segundo ber biko azelerazioz eta milaka tantotan zatitzen da, ez baitu bere bakartasuna hausteko beste erarik topatu.

Ez dut

bokal izan nahi zure eztarrian,

kontsonante izan nahi dut

zure ahots kordak besarkatu ahal izateko.

Txiki sentitu naiz gaur,

oso txiki.

Handitasunak bere hatzaparretan preso harturik,

handitasunean ezkutatzen saiatu arren,

zulo beltzek bezala irentsi nau,

txiki sentiaraziz,

oso txiki.

Zorabiatu naiz kasik nire txikitasunean,

mila bira eman ostean neure nia topatu ezinik aurkitu bainaiz,

erraldoien

mundu

erraldoiak

jan egin nau.

Noraezean,

geltoki bako,

oin azpian itsatsirik eramandako hondar alea bezala,

kotxeko leihoan limurtzen den euri tantaren moduan,

nago,

nago oraindik existitzen banaiz.

Oskia urdin,

 hodei zuri bakanak zeruertzaren mugan,

trapua pasa ostean mahai gaineko izkinan gelditutako ogi papurrak bailitzan.

Harea dirdirka eguzkipean,gori-gori hankapean,

bigun, umel, itsasertzean.

Olatuak crescendo etengabean,

ezkerrean jaioeskuinean zendu,

itsasoaren harrokeria erakutsiz,

indarrez agurtzen dute bizitza.

Mugak bortxatzea jolasgarri,

beraiekin eramaten dute inguruko guztien kemena,

hurbiltzeko ausardia duen ororenadorea.

Txankletak eskuan,surf taula besapean,

bazoaz,

oinak hondarretan lurperatuz zangozola erre ez dadin.

Bazoaz. 

Ez luzaro, baina, behintzat, bazoaz. 

Dena behera erortzen den egun horietako batean; zerua oinetan, sabaila lur azpian, burua endosferan… ezin beherantz tiratzen duen imanari iruzur egin. Ezin gora begiratu eta argia ikusi, begiak lurperatuta baitaude, oxigenorik ere ez dagoen tokian, iluntasun osoan, erabatekoan, itotzea beste irtenbiderik ez dagoen lekuan.

  Bakarrik zaudenean galdetzen dizkiozu gauza gehien zeure buruari. Ez bakarrik zaudenean soilik, baina, orduan batez ere.

   Amonak, baita amak ere, esan ohi zizun bizitza laburra dela. “Ni oraindik gaztea naiz” esaten zenuen zuk, harrokeria apur batez, zaharrak baino meritu handiagoa edukiko bazenu bezala. Indartsuago sentitzen zinen horrela, aurretik urteak eta urteak zeneuzkala jakiteak kokaina dosi batek zeure odoletik paseatzean sorrarazten zuen sentsazio berbera baitzekarren.

   Gustuko zenuen droga gogorraren menpekotasuna. Ez zen tabakoa bezalakoa, tabakoak ez zintuen errege sentiarazten, ez printze xume ere. Eta zuk munduaren jabe izan nahi zenuen, eta horregatik sartzen zinen, denetarik, ordulariei off botoia sakatu nahi zenielako, erlojuen orratzak betiko gelditu nahi zenituelako, amonak arnas hartzeari betiko utzi zion eran.

    Errebeldea zen oso amona, eta horregatik utzi zion betiko arnas hartzeari, zuri bizitza laburra zela esan eta zuk harrokeriaz erantzun zenionean.